Planten in chaos

Ook hier, in onze bubbel op het platteland, zijn we niet immuun voor wat er in de wereld gebeurt. Het voelt soms vreemd om bezig te zijn met zaaien, planten en plannen maken, terwijl ergens anders bommen vallen en zoveel onzekerheid heerst. De wereld redden in je tuin… het klinkt soms bijna naïef. En toch. Ondanks alle negatieve berichten en soms uitzichtloze situaties, blijf ik geloven dat verandering mogelijk is. Voor mij begint dat bij durven dromen. Want hoe kunnen we ooit een andere toekomst creëren, als we ons die niet eerst kunnen voorstellen?

Dat dromen — hoe klein ook — helpt mij om door te gaan. Om te blijven bouwen, te blijven planten en te blijven geloven dat het ook anders kan. Misschien niet van vandaag op morgen, maar stap voor stap. En ook: stap voor stap, samen met anderen. Want verandering draag je niet alleen. Daar proberen we hier ook bewust werk van te maken. Door onze tuin open te stellen, onze visie te delen en echt in verbinding te gaan met de mensen die hier langskomen. Door niet alleen letterlijk te zaaien, maar ook figuurlijke zaadjes te planten. Het idee dat dit meer kan worden dan enkel ons verhaal, dat we kunnen evolueren van een individueel project naar een schakel in een groter netwerk — dat is iets waar we naartoe willen groeien. Iets wat tijd vraagt, maar ook vertrouwen.

De voorbije weken hebben we weer een mooie stap gezet in ons voedselbos: een groot deel van de bomen en struiken heeft ondertussen zijn plek in de grond gekregen. Het was een intensieve periode, maar tegelijk ook heel fijn om te zien hoe alles stilaan vorm krijgt.

Een fase in een proces dat nog lang niet af is. Want een voedselbos “afwerken” is eigenlijk nooit echt de bedoeling. Het blijft groeien, veranderen en evolueren, net zoals wij zelf.

Eigenlijk stond er voor dit jaar nog een extra stuk op de planning om aan te planten. Maar zoals zo vaak… tijd blijkt dan toch de beperkende factor. Dus dat schuift gewoon mee door naar volgend jaar, waar we opnieuw zin hebben om verder uit te breiden.

Wat we wél meenemen, is de intentie om het dit keer iets planmatiger aan te pakken. In het begin van ons project werkten we heel bewust met plannen en overzicht, maar dat is de voorbije jaren soms wat naar de achtergrond verdwenen. We gingen meer op gevoel werken — wat op zich ook waardevol is, en zeker niet verkeerd. Alleen merk je achteraf dat sommige dingen toch net iets doordachter hadden gekund. Dus dit jaar zoeken we opnieuw wat meer balans: ruimte laten voor intuïtie en spontaniteit, maar tegelijk ook voldoende structuur om het geheel overzichtelijk en doordacht te houden.

En zoals dat vaak gaat, dient zich meteen een nieuwe, minstens even belangrijke taak aan: overzicht creëren. Een taak die we vorig jaar een beetje links hebben laten liggen.

Dit jaar pakken we het anders aan. Elke boom en struik krijgt een label, wordt aangeduid op ons Google Maps-overzicht én komt terecht in een duidelijke Excel-lijst. Het idee voor die Excel kregen we van een mede-voedselbosenthousiasteling — en dat is misschien ook wel één van de mooiste dingen aan dit traject: elkaar inspireren, ideeën delen en van elkaar leren. Misschien klinkt het allemaal wat overdreven, maar daar zit een heel bewuste reden achter. Tussen het planten en het effectief kunnen proeven van fruit zitten vaak enkele jaren. Het zou zonde zijn dat, net wanneer we eindelijk kunnen oogsten, we niet meer weten welke variëteit nu ook alweer die ene heerlijke smaak had. Daarnaast is het ook gewoon praktisch. Als we later willen vermeerderen, stekken of enten, is het belangrijk dat we exact weten welke variëteit we in handen hebben. Anders zitten we binnen een paar jaar met een hele reeks “die lekkere rode” of “die ene goeie van toen”. Charmant misschien, maar niet bepaald handig. Toch merk ik hoe snel het fout kan gaan. In de drukte van het moment denk ik soms: dit ga ik wel onthouden. Ondertussen weet ik beter. Chaos sluipt er snel in, en voor je het weet ben je kostbare informatie kwijt. Dus bij deze, een tip voor iedereen die met een moestuin of voedselbos bezig is: je onthoudt het niet. Echt niet. Schrijf het op, label het, maak een systeem dat voor jou werkt. Je toekomstige zelf gaat je dankbaar zijn.

Terwijl we buiten structuur proberen te brengen, bruist het binnen van het leven. In de moestuin zijn we volop aan het zaaien. Dit jaar hebben we voor het eerst groeilampen, en eerlijk… wat een luxe. Het huis begint stilaan meer op een serre te lijken dan op een woonruimte. Tafels, vensterbanken en elk vrij hoekje vullen zich met trays, potjes en kleine groene sprietjes die voorzichtig hun weg naar het licht zoeken. Binnen is het ondertussen echt een kleine jungle aan het worden. Ontelbaar veel zoete aardappelplantjes nemen hun plek in — dit jaar proberen we drie nieuwe variëteiten uit, wat het extra spannend maakt. Daarnaast staan er rijen vol pikante pepers (want ook daar kon ik absoluut niet kiezen), paprika’s en aubergines. Het is een kleurrijke en veelbelovende chaos.

Ik heb ook een heleboel oud zaad opgezaaid. Weggooien voelt zonde, dus ik dacht: we zien wel wat er nog kiemt. Tot mijn eigen verrassing kwam er véél meer op dan verwacht. Gevolg: nog meer plantjes. Overal. Echt overal. Maar eigenlijk is dat helemaal geen probleem. Te veel plantjes bestaat niet. Wat we zelf geen plek kunnen geven, kunnen we delen of ruilen. En dat is misschien wel één van de leukste dingen aan dit seizoen: het contact met andere tuiniers, het uitwisselen van variëteiten, verhalen en enthousiasme. Elk plantje dat ergens anders verder groeit, draagt een klein stukje van ons verhaal mee.

En dan zijn er nog de tomaten. Daar kon ik dus écht niet kiezen. Dus… heb ik dat ook maar niet gedaan. Het resultaat: 23 verschillende variëteiten die nu rustig staan te kiemen. Waar al die plantjes straks een plek gaan krijgen? Dat is voorlopig nog een klein mysterie. Maar dat lossen we later wel op. Voor nu hoop ik vooral op zachte temperaturen, zodat de plantjes overdag al naar de serre kunnen verhuizen en wat sterker worden. Stap voor stap groeien we mee met het seizoen, met onze plannen, en met alles wat nog komt. Het blijft een zoektocht tussen structuur en chaos. Tussen plannen en gewoon doen. Maar misschien is dat net wat dit avontuur zo mooi maakt.