Na de schrik, weer vooruit

Het nieuwe jaar begon voor ons met een onverwachte schok. Een auto-ongeluk zette meteen de toon voor de eerste dagen van januari. Gelukkig raakte niemand gewond — enkel flink geschrokken — maar zowel ons vertrouwen als de auto zelf hielden er letterlijk een deuk aan over. Het was zo’n moment waarop alles even stilvalt en je beseft hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is. Het had zoveel erger kunnen aflopen, en juist dat besef maakt ons extra dankbaar. Na die eerste schrik besloten we heel bewust om de focus te verleggen: dit jaar willen we kijken naar wat er wél is, wat groeit, bloeit en verbindt.

Die beweging naar groei voelen we het sterkst in de tuin. Het moestuinseizoen is officieel van start gegaan en dat brengt altijd een bijzondere energie met zich mee. De eerste zaden zitten in de grond: pepers, aubergines en paprika’s staan warm en veilig te kiemen. De zoete aardappel ligt in een bakje met aarde, klaar om scheuten te vormen. Geen experiment, maar een nieuwe poging. We vinden ze zó lekker, maar tot nu toe hadden we weinig succes: de woelratten waren ons telkens te snel af en smulden alles op nog voor we konden oogsten. Dit jaar geven we niet op. Met hernieuwde moed, nieuwe strategieën en een flinke portie koppigheid proberen we het gewoon opnieuw.

Dit jaar kiezen we heel bewust voor meer aardappelen, omdat ze toch een vaste basis blijven in onze keuken — en omdat we simpelweg niet kunnen weerstaan aan versgesneden frietjes. Het zijn van die kleine geluksmomenten die het zelfvoorzienend zijn de moeite waard maken. Tegelijk blijven we ruimte maken voor experimenten. Zo kochten we knollen van de indianenaardappel en oca — beide hebben we nog nooit gegeten. Het voelt spannend en verrijkend om nieuwe gewassen te ontdekken en stap voor stap onze eetbare diversiteit te vergroten. Ze vormen een mooie aanvulling op onze meerjarige, eetbare planten en passen perfect binnen onze zoektocht naar veerkracht, variatie en zelfvoorzienendheid.

Daarbij bouwen we ook verder op wat vorig seizoen zo goed werkte. Onze bewaartoppers van afgelopen jaar liggen nog steeds met regelmaat op tafel: potten groententomatensaus die elke maaltijd net dat beetje extra geven, pruimentaartvulling en appeltaartvulling voor snelle bakmomenten, en rode bietjes zoet-zuur die zelfs in de winter kleur en frisheid brengen op ons bord. Het zijn die kleine voorraden die het verschil maken, en die ons eraan herinneren hoeveel rijkdom er in één groeiseizoen kan zitten.

Naast de moestuin zijn we in dit seizoen ook opnieuw volop bezig met het planten van bomen — iets wat ondertussen een vaste jaarlijkse traditie is geworden. Elke week gaan er een aantal de grond in. Het voelt bijzonder om zo bewust te werken aan het landschap van later: schaduwplekken voor warme zomers, voedsel voor mens en dier, beschutting tegen wind, en vooral een plek die met ons mag meegroeien. Het is traag werk, maar net die traagheid maakt het zo waardevol. We planten voor de toekomst, vaak met vuile handen, koude vingers en een warm hart.

Ook op het erf zelf is er veel om blij van te worden. Na weken, zelfs maanden van wachten, zijn de kippen eindelijk beginnen leggen. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, vonden we plots ook blauwe eitjes in het nest. Zo’n klein detail, en toch brengt het zoveel vreugde. Binnenkort komen er nog extra kleurleggers bij en hopen we ons eiermandje te kunnen vullen met een vrolijk palet aan tinten.

Een grote verandering in ons gezin deze maand is de komst van onze nieuwe hond, Teddy. Teddy is een herplaatser en zocht een nieuw gezin, juist op het moment dat wij voelden dat er ruimte was voor een tweede hond. We zijn nog volop aan het aftasten, elkaar leren kennen en wennen aan elkaars ritme. Maar stilaan groeit er vertrouwen, aan beide kanten. Ze is zacht, gevoelig en enorm lief, en we hopen dat ze hier haar plekje helemaal mag vinden. Wij vinden haar alvast super. Ze brengt leven, beweging en een extra laagje verbinding in onze dagen, en herinnert ons er telkens weer aan om te vertragen, te observeren en samen op pad te gaan.

Meer en meer merken we hoe goed het ons doet om met de seizoenen mee te leven. De winter nodigt uit tot rust, reflectie en plannen maken. Nu de dagen langzaam lengen, voelen we opnieuw die zachte kriebel van beweging en groei. Na de moeilijke start van dit jaar voelt het extra belangrijk om stil te staan bij alles wat wél stroomt: gezondheid, natuur, verbinding en kleine overwinningen. We beseffen dat niet alles maakbaar is, maar dat we wel elke dag opnieuw kunnen kiezen hoe we omgaan met wat op ons pad komt.

Met nieuwe energie, frisse plannen en een open hart stappen we dit jaar in. Dankbaar, hoopvol en nieuwsgierig naar alles wat nog mag groeien — in de tuin, in ons gezin en in onszelf.